- اين گل‌ها چيه لای کتابت؟
+ گذاشتم که يه وقتايی يادِ بهار بندازدم...


Doubt (John Patrick Shanley), 2008

اين‌جا‌ یا بايست بشينی گوشی به‌دست، اشکِ عزيزت را ببينی، دَم‌بگيری: «تقصير تو نبوده مادر»، يا بروی همان‌جايی که پری رفت و به بچه‌اش گفتند رفته فرنگ. اعدامی‌ها دسته‌ی ده‌تايی به ديوار نمی‌کشند، جای تقويم. وقتی اين‌ديوار تا آن‌ديوار انفرادی‌ات هفت قدم باشد، دفعه‌ی هشتم‌ که لِنگت باز شد دو حالت دارد:
يا فقره‌ی آخر ملاقات‌، یا طنابی که بالای چارپايه حلقه‌اش کرده‌اند.







پيله می‌کنی، دردِ دلِ آدم الو می‌گيرد. حالا کِی هست اين انتخابات؟

- ذی‌جودی که آزادی را به‌ این خوبی مصوّر کند، از بندِ «تن» رهاست، چه‌رسد به «محبس».
طوطیک، پرواز کن؛
مرخصی،
برو...


کمال‌الملک (علی حاتمی)، 1367

تو که این‌همه دوری، عیدت مبارک.
اگر رمقی به جانِ ملول نیست، خاطرمان خوش است، شاید این بهار حال‌مان عوض شود به مددِ محوّل الاحوال. الهی که دل‌تان‌ قرار بگیرد در گذر ناگزیر عمر؛ نفَس به خیر بیاید و خوش به‌سر شود. بهارتان دل‌نشین، نوروزتان مدام.




پ.ن: بهاریه‌جاتِ ماضیه: 87، 86، 85، 84

- می‌دونم تو دستِ بزن داری،
ولی دیگه نزن.


گوزن‌ها (مسعود کیمیایی)، 1355

هنوز نافِ توله نخشکیده، آمدند خدمتِ آقاجان، پای گوش ِ بچه اذان بگویند، مُشرک نشود خدای نخواسته. خانه‌ سور بود و سُرور، که نسل همایونی ِ فرُخ‌مقام‌مان به گِل نماند، عیالِ ‌اخوی پسر زایید به مبارکی.
اذان که تمام شد، آقاجان فرمودند: «عبدالحکیم». بلکه نام ِ نامی ِ عمويمان زنده بماند به‌قدم نورسیده.
زن‌اخوی درآمد که چشم‌تان روشن آقاجان. شُکر ربِ رحیم که این کمترین از ما برآمد ظلّ ِ سایه‌ی عالی. هیکل ِ عبدالحکیم‌خانِ مرحوم که خاطرتان هست. گور سوا کندند صحن ِ امام‌زاده. این دردانه‌ی نحیف، نیم‌چارک مانده تا ثقل ِ معمول. وانگهی، حاجتِ طفل که به‌اختیار نیست. زبانم‌لال شرّه می‌کند به‌نام عبدالحکیم. مستحضرید که؟
آقاجان فرمودند: حَسَبِ عرض سرکار، مُصحف بیاورید، به‌يُمن ِ این سُرور، نامش از آسمان باشد.
عیالِ دست‌به‌شکم ِ اخوی گفت: دیوانِ خواجه هست. صحبتِ شکرریز شیخ ِ شیراز، اگر به تفألِ سرانگشتِ شما باشد، عین ِ وحی و دعاست. جانِ آقازاده‌ها، این‌فقره رضا باشید به همین «یوسُف» و «ریحانِ» غزل؛ مبادا از اقبالِ ما «عنکبوت» دربیاید وسطِ کلام‌اللـه.

- پروگرام ِ سفر را، به قلم ِ سیاه نوشته بود انگار، آن خطاطِ قضا.


کمال‌الملک (علی حاتمی)، 1367